Rashodi koji se ne priznaju u poreskom bilansu, koji su najčešći?

Nisu svi troškovi koje firma ima ujedno i porezno priznati rashodi. U poreskom bilansu se određeni rashodi izuzimaju, pa iako ih plaćaš, ne umanjuju oporezivu dobit. Najčešći su. Troškovi koji nisu dokumentovani verodostojnom ispravom (nema računa, nema ugovora). Rashodi koji nisu u vezi sa obavljanjem delatnosti (privatni troškovi provučeni kroz firmu). Kazne i penali koje plaćaš državnim organima, kao i troškovi prinudne naplate poreza. Deo reprezentacije iznad zakonske granice. Manjkovi iznad propisanih normativa i rashodi bez opravdanja. Određeni troškovi prema povezanim licima iznad tržišnih uslova (transferne cene), i kamate iznad dozvoljenog odnosa prema kapitalu. Ispravke vrednosti i otpisi potraživanja koji ne ispunjavaju zakonske uslove. Poenta je, poreski priznat rashod mora biti dokumentovan, u vezi sa delatnošću i u okviru zakonskih ograničenja. Zato firme na kraju godine rade usklađivanje računovodstvene i poreske dobiti baš zbog ovih stavki. Ako nisi siguran za neki trošak, pitaj knjigovođu pre nego što ga tretiraš kao priznat.